Ο κύκλος της παραβατικότητας και των βίαιων επεισοδίων στην πόλη μας καλά κρατεί. Από τις εθνικιστικές επιθέσεις του 2018 κατά όποιων θεωρούνται προδότες, τους ξυλοδαρμούς πολιτών που διαδηλώνουν και την κλιμάκωση της αστυνομικής βίας από το 2019 και μέχρι τώρα, από τις φασιστικές επιθέσεις της προηγούμενης χρονιάς στα μεγάλα ΕΠΑΛ της Δυτικής Θεσσαλονίκης, τις γυναικοκτονίες και τους βιασμούς νεαρών γυναικών, φτάνουμε στη δολοφονία ενός νεαρού, επειδή απλά ήταν ίσως οπαδός κάποιας ομάδας.

Βεβαίως το φαινόμενο δεν είναι μόνο της πόλης μας, παρουσιάζεται σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Βεβαίως το φαινόμενο δεν είναι τωρινό, αποτελεί διαχρονικό σύμπτωμα της Ελλάδας των τελευταίων δεκαετιών. Έχει ενταθεί όμως με την εμφάνιση της πανδημίας, την ουσιαστική κατάρρευση της παιδείας, την διάδοση των κυβερνητικών προτύπων για την ανταγωνιστική επικράτηση του ισχυρότερου και τους ρατσιστικούς διαχωρισμούς καθώς και τη συνειδητή υποβάθμιση των κοινωνικών αξιών που προάγουν την ελευθερία, την ανεκτικότητα και την αλληλεγγύη.

Δεν είναι καθόλου συμπτωματικό ότι η επιστροφή σε φασιστικές τακτικές του προηγούμενου αιώνα γίνεται ιδιαίτερα αισθητή στην πόλη μας. Δεν είναι ότι «είμαστε εκ γενετής βίαιοι και επιθετικοί Σαλονικιοί». Είναι η μακρόχρονη υποβάθμιση του αέρα και της γης, η πιεστική και αδιέξοδη δόμηση, η έλλειψη προοπτικών αξιοπρεπούς εργασίας για τους νέους που μαζί με την έντονη οικονομική κρίση, έχει μειώσει πολύ τις διεξόδους κοινωνικοποίησης και ελεύθερης έκφρασης και μας έχει φέρει στα όρια.

Αυτήν την κατάσταση εκμεταλλεύονται οι ακραίες και φασιστικές ιδεολογίες δημιουργώντας το φαύλο κύκλο του παράλογου διαχωρισμού των ανθρώπων σε αντίπαλες ομάδες και της εκτόνωσης μέσα από την εξουθένωση και –γιατί όχι- τη δολοφονία του αντιπάλου.

Η αστυνομία, καλείται τώρα να εντοπίσει τους δολοφόνους. Αλλά εμείς ως κοινωνία εθελοτυφλούμε, αν δεν αναγνωρίζουμε ότι η ίδια η αστυνομία μαζί με τις βίαιες δομές που προάγει το κράτος, με την απαξίωση του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος, των ειρηνικών συλλογικών δράσεων στις γειτονιές και της δημόσιας εκπαίδευσης παράγει αυτή τη βία. Η Διοίκηση, με την άσκηση των μικρο-πολιτικών εξαπάτησης, οδηγεί ένα τμήμα της νεολαίας στην υιοθέτηση ακραίων πρακτικών, στη συνολική απόρριψη της πολιτικής αλλά και επιστημονικής σκέψης.

Η πανδημία μας κρατάει ακόμη κλεισμένους μέσα, έχει μπλοκάρει το μυαλό μας, αλλά φαίνεται πως έρχεται η στιγμή να συνειδητοποιήσουμε πού είμαστε και πού πάμε, να αντιδράσουμε σοβαρά ως ενεργοί πολίτες στην βίαιη πορεία που έχει πάρει αυτή η πόλη, αυτή η χώρα.
Γιατί έχει γίνει ερήμην μας.

The post Για τη δολοφονία του 19χρονου οπαδού στη Θεσσαλονίκη appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Είναι το δεύτερο χτύπημα που δέχεται η Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης μετά και την προκλητική απόφαση για αδειοδότηση καύσης απορριματογενών  καυσίμων RDF-SRF στην τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ στη Νέα Ευκαρπία.  Μάλιστα, φαίνεται ότι οι δύο αποφάσεις εντάσσονται στην ίδια λογική, αφού σύμφωνα με την προτεινόμενη χωροθέτηση, η ΜΕΑ αυτή θα εξυπηρετεί, όχι μόνο τους δέκα δήμους της Δυτικής Θεσσαλονίκης, αλλά και δήμους των νομών Πιερίας, Ημαθίας, Πέλλας και τον δήμο Παιονίας από το νομό Κιλκίς, παράγοντας εκατοντάδες χιλιάδες τόνους  δευτερογενούς καυσίμου, πολύ χρήσιμο αν όχι απαραίτητο για καύση και στην προαναφερθείσα τσιμεντοβιομηχανία. Ακόμη, η λογική της συγκεκριμένης χωροθέτησης δεν φαίνεται να ακολουθεί τεχνοοικονομικά κριτήρια σε ότι αφορά τις αποστάσεις εξυπηρέτησης των παραπάνω περιοχών.

Είναι εμφανές ότι η κυβέρνηση, η Περιφέρεια και ο ΦΟΣΔΑ δρουν συντονισμένα και δυστυχώς με οδηγό την καταστρατήγηση του Δημόσιου συμφέροντος, την ακύρωση της ανακύκλωσης στην πράξη και εν γένει της ορθολογικής διαχείρισης απορριμμάτων, όπως αυτή έχει καθοριστεί από το Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων (ΕΣΔΑ).

Προς το παρόν φαίνεται να υπάρχει αδιαφορία σε ότι αφορά τις απόψεις των κατοίκων της περιοχής, της Δημοτικής αρχής, της γνωμοδότησης του αρμόδιου Φορέα Διαχείρισης Κορώνειας – Βόλβης – Χαλκιδικής, για το υπέρμετρο δημόσιο κόστος που θα προκαλέσει η επιλογή της συγκεκριμένης χωροθέτησης, αλλά κυρίως για την περαιτέρω υποβάθμιση των ευαίσθητων οικοσυστημάτων των λιμνών της Θεσσαλονίκης, που ήδη υποφέρουν από την ανεξέλεγκτη ανθρώπινη δραστηριότητα. Για άλλη μια φορά αγνοούνται προκλητικά οι μετρήσεις ρύπων στην προστατευόμενη περιοχή από τη δυσλειτουργία του ΧΥΤΑ Μαυροράχης.

Ο επικεφαλής της “Οικολογίας – Πράσινης Λύσης” και περιφερειακός σύμβουλος Φίλιππος Γκανούλης δήλωσε σχετικά: “Εκφράζουμε την πλήρη αντίθεσή μας στην προτεινόμενη χωροθέτηση της ΜΕΑ Μαυροράχης μιας και αυτή η απόφαση φαίνεται να πάρθηκε ξεκάθαρα με μη στέρεα τεχνοοικονομικά κριτήρια, χωρίς να ληφθεί υπόψη το ότι πρόκειται για προστατευόμενη περιοχή, με προηγούμενη μεγάλη επιβάρυνση, λόγω της λειτουργίας του ΧΥΤΑ επί σειράς ετών. Η εμμονή για την εφαρμογή του Περιφερειακού Σχεδιασμού Διαχείρισης Αποβλήτων (ΠΕΣΔΑ) μόνο σε ότι αφορά τις κεντρικές ΜΕΑ, αφήνοντας στις καλένδες όλα τα υπόλοιπα έργα και δράσεις (όπως η δημιουργία πράσινων σημείων και μονάδων επεξεργασίας βιοαποβλήτων αλλά και της ανακύκλωσης στην πηγή) μας δίνει μια πρόγευση για το τι πρόκειται να ακολουθήσει σε ότι αφορά την διαχείριση των απορριμμάτων της Κεντρικής Μακεδονίας εις βάρος του πολίτη και του περιβάλλοντος.

Το γραφείο τύπου της παράταξης

The post Η εσφαλμένη χωροθέτηση της ΜΕΑ Δυτικής Θεσσαλονίκης ένα ακόμη πλήγμα στην ορθολογική διαχείριση των απορριμμάτων της Κεντρικής Μακεδονίας appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Η πρόσφατη νέα πολύνεκρη καταστροφή στην Χαλκιδική έδειξε πως η κλιματική αλλαγή πλέον έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας επηρεάζοντας την καθημερινότητα μας, την οικονομία και, σε έναν ελάχιστο βαθμό προς το παρόν, την πολιτική ατζέντα. Είναι φανερό πως η προσέγγιση της πολιτικής προστασίας απέναντι σε αυτό το φαινόμενο θα πρέπει να αλλάξει άρδην, ενώ θα πρέπει να συμπεριλάβει στο σχεδιασμό της έγκαιρα τα νέα δεδομένα.

Η Χαλκιδική είναι σήμερα μια από τις πιο αναπτυγμένες τουριστικά περιοχές της χώρας, παρουσιάζοντας όμως μία άναρχη τουριστική ανάπτυξη με τοπικές υπερσυγκεντρώσεις καταλυμάτων και συχνή αυθαίρετη δόμηση. Διάφορες εγκαταστάσεις και υποδομές είναι πρόχειρες, δεν κατέχουν οικοδομική άδεια και στον σχεδιασμό τους δεν έχουν συχνά ληφθεί υπόψη τους παράμετροι που αφορούν ακραίες καιρικές συνθήκες. Σε αυτό το σκηνικό προστίθεται τα γνωστά προβλήματα που συναντάμε σε όλη την επικράτεια, όπως οι επιπτώσεις στην υποβάθμιση του εδάφους προηγουμένων πυρκαγιών και κακών γεωργικών πρακτικών αλλά και η κακή διαχείριση των ρεμάτων. Όλα τα παραπάνω την κρίσιμη στιγμή ενδέχεται να αποβούν μοιραία.

Στην χώρα μας η επικρατούσα λογική μέχρι σήμερα είναι πως η πολιτική προστασία λειτουργεί κυρίως ως μηχανισμός αντιμετώπισης των συνεπειών της εκάστοτε καταστροφής. Οι τραγωδίες στο Μάτι, στη Μάνδρα και στη Χαλκιδική, ανέδειξαν δύο βασικά προβλήματα. Το ένα ήταν ότι η κλιματική αλλαγή μεταλλάσει τους όρους με τους οποίους εξελίσσονται οι φυσικές καταστροφές και μπορεί να διαμορφώσει εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες αντιμετώπισης, που απαιτούν πρόβλεψη και προετοιμασία για ακόμη πιο ακραίες περιπτώσεις. Το δεύτερο ήταν ότι ειδικά σε περιοχές μεγάλης συγκέντρωσης πληθυσμού παίζει τεράστιο ρόλο η δυνατότητα άμεσης και έγκαιρης προειδοποίησης σε ότι αφορά τον επικείμενο κίνδυνο, ώστε είτε να ληφθούν άμεσα μέτρα προστασίας από τον κρατικό μηχανισμό και τους πολίτες, είτε να υπάρξει έγκαιρη εκκένωση της  περιοχής.

Σήμερα η επικρατούσα αντίληψη είναι πως η πολιτική προστασία εντάσσεται σε ένα πυρήνα δικαιωμάτων που οι πολίτες θεωρούν συχνά αυτονόητο, δυστυχώς χωρίς την ενεργό συμμετοχή τους σε αυτόν. Είναι προφανές πως το σημερινό μοντέλο πολιτικής προστασίας δεν επικεντρώνει στην πρόληψη και είναι πια σήμερα ανεπαρκές να αντιμετωπίσει τα νέα φαινόμενα και την ραγδαιότητα τους. Η πρόληψη και η ετοιμότητα είναι πια βασικές συνιστώσες της αποτελεσματικής αντίδρασης στις φυσικές καταστροφές και ο συντονισμός μιας τέτοιας νέας προσέγγισης θα πρέπει να γίνει πρωτίστως στον δεύτερο βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης, τις Περιφέρειες. Η επένδυση στην πρόληψη των καταστροφών έχει ένα σαφές όφελος, τη διάσωση ζωών και μέσων διαβίωσης ενώ επίσης ελαχιστοποιεί τις οικονομικές και υλικές ζημίες πέρα από την σημερινή παρωχημένη λογική της διάσωσης και της αποκατάστασης. Ήρθε η ώρα να σχεδιάσουμε έναν νέο τύπο πολιτικής προστασίας σε περιφερειακό επίπεδο, στον οποίο η ενεργός συμμετοχή του πολίτη θα είναι καταλυτικής σημασίας.

*Ο Φίλιππος Γκανούλης είναι περιφερειακός σύμβουλος – επικεφαλής της παράταξης «Οικολογία – Πράσινη Λύση» κα συν-εκπρόσωπος των Οικολόγων Πράσινων.

The post ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ – Προς αναζήτηση ενός νέου λειτουργικού μοντέλου σε περιφερειακό επίπεδο appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Οι δοκιμασμένες πράσινες λύσεις δεν μπορούν άλλο να περιμένουν

Φτάσαμε λοιπόν δύο μόλις μέρες πριν τις κρίσιμες εκλογές για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, στο τέλος μιας προεκλογικής περιόδου χωρίς ουσιαστικό πολιτικό διάλογο μεταξύ των υποψηφίων, χωρίς ουσιαστική σύγκριση προτάσεων και προγραμμάτων. Η παράταξη μας, η Οικολογία-Πράσινη λύση, έδωσε τον αγώνα της με όλα τα μέσα που διέθετε, προτάσσοντας το πρόγραμμα της για μία καλύτερη Περιφέρεια, για μία αναβαθμισμένη ποιότητα ζωής για τον πολίτη. Οι βασικότεροι λόγοι για τους οποίους είναι αναγκαίο να δυναμώσει η φωνή της πολιτικής Οικολογίας στο επόμενο περιφερειακό συμβούλιο είναι:

– Προώθηση ενός νέου καινοτόμου παραγωγικού μοντέλου κυκλικής οικονομίας στον ήδη εξασθενημένο παραγωγικό ιστό της περιφέρειας. Στροφή των χρηματοδοτήσεων της περιφέρειας που αφορούν τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα προς μία σαφή πράσινη καινοτόμα κατεύθυνση που θα δώσει πλήθος νέων θέσεων εργασίας, σταματώντας την αιμορραγία φυγής των νέων στο εξωτερικό. Ήρθε η ώρα η περιφέρεια μας να σταματήσει να είναι η πρωταθλήτρια της ανεργίας, ήρθε η ώρα η Περιφέρεια μας να γίνει ένα πρότυπο κυκλικής οικονομίας στη γειτονιά των Βαλκανίων.

– Άμεση αλλαγή πολιτικών με πρωταρχική στόχευση προσαρμογής στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής πριν να είναι πολύ αργά. Επανασχεδιασμός και κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων φιλικών προς το περιβάλλον, ριζική αναδιοργάνωση της πολιτικής προστασίας ώστε να μην έρθουν ποτέ άλλα Μάτια και άλλες Μάνδρες, θωράκιση του πρωτογενή τομέα με έργα βιώσιμης διαχείρισης του αρδευτικού νερού και προστασίας κατά της υποβάθμισης των γεωργικών εδαφών.

– Προστασία της πλούσιας βιοποικιλότητας της Κεντρικής Μακεδονίας, αποτελεσματική πυροπροστασία των δασών, εκμηδενισμό της παράνομης υλοτομίας, κίνητρα προς ήπιες μορφές οικοτουρισμού.

– Ανάπτυξη βιώσιμου ποιοτικού τουρισμού συνδυάζοντας τόσο τον περιβαλλοντικό πλούτο της περιφέρειας όσο και το πολιτισμικό κεφάλαιο της που είναι σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητο και ξεχασμένο από τη σημερινή διοίκηση. Δημιουργία των κατάλληλων οδικών και άλλων υποδομών, ικανών να υποστηρίξουν την κατά περίπτωση αύξηση της επισκεψιμότητας.

– Αλλαγή της λογικής διαχείρισης των αστικών απορριμμάτων με έμφαση στη διαλογή στην πηγή, την ανακύκλωση και την επαναχρησιμοποίηση δίνοντας νέες πρώτες ύλες και θέσεις εργασίας στην κυκλική οικονομία, εξοικονομώντας πόρους με ανταπόδοση στον πολίτη προστατεύοντας το περιβάλλον, ενισχύοντας τον ρόλο της κοινωνικής επιχειρηματικότητας. Άμεση δημιουργία ΧΥΤΑ επικινδύνων.

– Στροφή των χρηματοδοτήσεων για τη δημιουργία βιώσιμων πράσινων πόλεων αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής των κατοίκων, δημιουργία νέων χώρων πρασίνου και πράσινων διαδρομών, προώθηση του ποδηλάτου, άμεση ενεργειακή αναβάθμιση δημόσιων και ιδιωτικών κτιρίων, δημιουργία συστημάτων συλλογής ομβρίων υδάτων προς δημοτική χρήση, ουσιαστική προστασία των περιαστικών δασών.

– Βιώσιμες μετακινήσεις, προώθηση του σιδηροδρόμου ως μέσο διασύνδεσης μεταξύ των πόλεων της περιφέρειας, επιλογή του τραμ ως εναλλακτικού μέσου μετακίνησης στην Θεσσαλονίκη, κίνητρα για τη μείωση χρήσης του Ι.Χ.

Για όλα αυτά και ακόμη περισσότερα η φωνή της ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ-ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΛΥΣΗΣ πρέπει να είναι στο επόμενο περιφερειακό συμβούλιο όσο πιο δυνατή γίνεται, ώστε να προωθήσει επιτέλους τις δοκιμασμένες λύσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης με στόχο τη ριζική ποιοτική αναβάθμιση της ζωής των πολιτών της Κεντρικής Μακεδονίας, πέρα από επικοινωνιακές στρατηγικές χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.

Από το φύλλο της THESSNEWS #159 (24/05/2019-26/05/2019)

The post Δυναμώστε τη φωνή της Πολιτικής Οικολογίας στο επόμενο Περιφερειακό Συμβούλιο appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Ο τρόπος που αναπτύχθηκαν οι σύγχρονες πόλεις στην Ελλάδα αποτελεί απόρροια της αυθαίρετης υπόθεσης περί αφθονίας της ενέργειας και των πρώτων υλών, καθώς και της έντονης και απότομης αλλαγής των πολιτιστικών αξιών στη χώρα.

Κατορθώσαμε να εξαντλήσουμε τους φυσικούς πόρους, να υποβαθμίσουμε τη γη, τα επιφανειακά και υπόγεια νερά, τον ατμοσφαιρικό αέρα, την υγεία και τις ανθρώπινες σχέσεις και να δημιουργήσουμε τις σημερινές σε μεγάλο βαθμό αφιλόξενες πόλεις. Κι όμως, τα πράγματα θα μπορούσαν να καταλήξουν διαφορετικά, αν το θέλαμε, αν σκεφτόμασταν μακροπρόθεσμα και αν λαμβάναμε υπόψη τους φυσικούς κύκλους.

Ενέργεια – Μετακινήσεις
Οι ελληνικές πόλεις είναι ενεργειακά απολύτως σπάταλες. Αυτό, για τα κλιματικά δεδομένα και τους διαθέσιμους πόρους της Ελλάδας, αποτελεί τουλάχιστον σοβαρό πολιτικό ατόπημα.
Πρωταρχικά σημεία για την δημιουργία της λειτουργικής «πράσινης πόλης» είναι:

α) Η οργάνωσή της σε κύκλους-γειτονιές, οι οποίες περιλαμβάνουν όλες τις δραστηριότητες, δηλαδή  κατοικία, εμπόριο, ελαφρά μη οχλούσα παραγωγή, υπηρεσίες, διασκέδαση, εκπαίδευση.  Έτσι, μειώνονται κατακόρυφα οι ανάγκες για μετακινήσεις.  Η χρήση ηλεκτροκίνητων ΜΜΜ, ΙΧ ή ποδηλάτων μπορεί να αποτελέσει μια γρήγορη, ασφαλή και αποδοτική εναλλακτική λύση.  Πέραν τούτου, αυτή η οργάνωση των πόλεων μπορεί να οδηγήσει σε ενεργοποίηση των πολιτών, σε συλλογικές δράσεις και σε καθιέρωση της κοινωνικής και υπεύθυνης συμπεριφοράς.

β) Η θέση και ο όγκος των κτιρίων στο χώρο,  οι αποστάσεις μεταξύ τους και ο προσανατολισμός τους.
Η θερμομόνωση του κελύφους και η χρήση απλών και φθηνών αρχών της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής, μέσα από την αξιοποίηση του ήλιο και του ανέμου, μπορεί να εξασφαλίσει για τα άνω του 70% των αναγκών τους σε θέρμανση, δροσισμό και φωτισμό.

γ)  Ο τρόπος κατασκευής των κτιρίων.
Χρειάζεται να διερευνήσουμε εναλλακτικά υλικά δόμησης, όπως πχ ο πηλός και το ξύλο, που να εξασφαλίζουν υγιεινές συνθήκες στο εσωτερικό τους και να μειώνουν το ενεργειακό αποτύπωμα της δόμησης.

δ)  Η ανακύκλωση και η επαναχρησιμοποίηση, που μειώνουν σημαντικά τόσο την ανάγκη για νέες πρώτες ύλες, όσο και την παραγωγή νέων προϊόντων.
ε) Μετά από όλα αυτά, τα μικρά συμπληρωματικά ποσά θερμότητας και ηλεκτρισμού που θα απαιτηθούν, μπορούν να παραχθούν από τη βιομάζα περιαστικών δασών, το βιοαέριο από γεωργοκτηνοτροφικά απόβλητα και ΧΥΤΥ, από μικρά αυτόνομα ή διασυνδεμένα Φ/Β συστήματα στα δώματα των κτιρίων ή ανεμογεννήτριες κατακόρυφου άξονα στις οροφές των δημοσίων κτιρίων.

Το Νερό
Με την δημιουργία κατάλληλων συστημάτων συλλογής ομβρίων και επεξεργασίας υγρών αστικών αποβλήτων, με στόχο την αξιοποίηση τους, μπορούν να μειωθούν σημαντικά οι ανάγκες σε νερό δικτύου, αλλά και, ταυτόχρονα, να εξαλειφθούν φαινόμενα πλημμυρών στις πόλεις, να παράγεται εδαφοβελτιωτικό για τις καλλιέργειες και να βελτιωθεί η πυροπροστασία των περιαστικών δασών. Το αποτέλεσμα θα είναι μια πόλη ασφαλής με λειτουργική ισορροπία για την οικονομία της ενδοχώρας και της υπαίθρου.

Η κυριαρχία του «πολιτικού αρνητισμού» και της απαισιοδοξίας κατά τα χρόνια της κρίσης μας εξέτρεψε από το δρόμο του ορθολογισμού και της εξεύρεσης φυσικών λύσεων.
Αλλά τα πράγματα αλλάζουν. Υπάρχουν πλέον πυρήνες πολιτών,  που από τη στείρα κριτική έχουν περάσει στην εφαρμογή  συλλογικών και  εναλλακτικών λύσεων. Η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα προσφέρει ήδη δοκιμασμένες εναλλακτικές τεχνικές και οργανωτικές λύσεις στα προβλήματα και η ΕΕ διαθέτει τα κατάλληλα χρηματοδοτικά εργαλεία.

Αυτό που μας λείπει είναι η πολιτική βούληση, η διάθεση να αλλάξουμε εκ βάθρων τις λάθος επιλογές μας. Δεν υποστηρίζουμε ότι μπορούμε σε ελάχιστο χρόνο να εξαφανίσουμε τα υπάρχοντα αστικά «συμπλέγματα» και να φέρουμε αύριο στη θέση τους την ιδανική πόλη.  Ούτε και είναι δυνατόν μέσα σε μια σελίδα να περιγραφεί ο αστικός σχεδιασμός που έχουμε στο μυαλό μας. Λέμε, όμως, ότι έχουμε τη βούληση και κυρίως τη γνώση και το υπόβαθρο να αρχίσουμε να μετασχηματίζουμε τα απαράδεκτα κτιριακά σύνολα σε «βιώσιμες πόλεις».

Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ αποτελεί τη βάση εκκίνησης και η εφαρμογή της οδηγεί στην ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ των προβλημάτων!

Από το φύλλο της THESSNEWS #157 (11/05/2019-12/05/2019)

The post Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΟΡΑΜΑΤΙΖΟΜΑΣΤΕ appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Από τα ανακυκλώσιμα υλικά, υπάρχουν κάποια που εμπίπτουν σε ειδικές κατηγορίες-ρεύματα ανακύκλωσης (ελαστικά οχημάτων, μπαταρίες, ηλεκτρικές συσκευές, λαμπτήρες, απόβλητα εκσκαφών, οργανικά απόβλητα κλπ.) και άλλα που συνιστούν μικρές ποσότητες. Ο κύριος όγκος, όμως, των απορριμμάτων που μπορούν να ανακυκλωθούν είναι τα πλαστικά, το χαρτί, το γυαλί, και τα μέταλλα.  Από αυτά, τα πλαστικά συνιστούν το σημαντικότερο πρόβλημα. Είναι γνωστό ότι τα πλαστικά, κυρίως αυτά μιας χρήσης, αποτελούν τον Νο1 κίνδυνο για το έδαφος, τις θάλασσες και γενικότερα τους υδάτινους αποδέκτες και γι’ αυτό η ανακύκλωσή τους αποτελεί προτεραιότητα στα συστήματα διαχείρισης απορριμμάτων σε όλες τις ηπείρους. 

Ετησίως παράγονται εκατοντάδες εκατομμύρια τόνοι απορριπτόμενων πλαστικών και παρά τις προσπάθειες, μόνο ένα 10% καταλήγει στην ανακύκλωση. Η υπόλοιπη ποσότητα αποτίθεται σε χωματερές δημιουργώντας για πολλές δεκαετίες τρομερούς κινδύνους για το περιβάλλον.

Αλλά, ακόμη και αυτή η μικρή ποσότητα που ανακυκλώνεται και που αντιστοιχεί σε εκατομμύρια τόνους το μήνα, βρίσκεται σήμερα σε αδιέξοδο. Για λόγους οικονομικούς, τα εργοστάσια ανακύκλωσης εγκαταστάθηκαν αρχικά σε συγκεκριμένη περιοχή στην Κίνα, όμως από τη λειτουργία τους προέκυπτε σοβαρή επιβάρυνση της ατμόσφαιρας και του εδάφους. Έτσι, ακόμη και η Κίνα με τη χαλαρή περιβαλλοντική νομοθεσία της αναγκάστηκε να περιορίσει σε μεγάλο βαθμό ή και να απαγορεύσει τις εισαγωγές πλαστικών απορριμμάτων. Η δραστηριότητα μεταφέρθηκε σε άλλες χώρες της ΝΑ Ασίας, όμως κι εκεί δημιουργήθηκαν σύντομα τα ίδια προβλήματα και ακολούθησε εμπάργκο στην εισαγωγή πλαστικών απορριμμάτων. Το αποτέλεσμα είναι  σήμερα στον «ανεπτυγμένο κόσμο» να μην έχουμε τι να κάνουμε με τα πλαστικά που συγκεντρώνουμε προς ανακύκλωση, αφού η εξαγωγή τους προς τις «άλλες χώρες» δεν αποτελεί πλέον επιλογή.
Το συμπέρασμα είναι αυτό που εδώ και δεκαετίες το οικολογικό κίνημα έχει επισημάνει ως μείζον και για το οποίο αγωνίζεται: η ανακύκλωση ωφελεί, όταν εφαρμόζεται σε μικρές ποσότητες απορριμμάτων που είναι τεχνικά αδύνατο να αποφευχθούν.

Η πρόσφορη λύση είναι η αποφυγή δημιουργίας απορριμμάτων, η επαναχρησιμοποίηση, η αλλαγή χρήσης των προϊόντων τέλους κύκλους ζωής, αυτό δηλαδή που με οικονομικούς όρους ονομάζεται κυκλική οικονομία. Πρέπει να καταλάβουμε ότι, σύμφωνα με την αρχή διατήρησης της μάζας, από τη στιγμή που κατασκευάζεται ένα προϊόν που περιέχει βλαπτικά συστατικά για τη φύση, ότι και να κάνουμε, όπως και να το διαχειριστούμε, θα υποστούμε κάποιες από τις βλαπτικές του συνέπειες.

Το ίδιο ισχύει και για την ενέργεια που δαπανήθηκε για την κατασκευή του, έχει ξοδευτεί και είναι αδύνατη η πλήρης ανάκτησή της. Επομένως, προτεραιότητα είναι να αποφύγουμε την παραγωγή πάση θυσία βλαπτικών προϊόντων. Εφόσον αυτό δεν είναι δυνατό, η επόμενη λύση είναι να αποφεύγουμε την παραγωγή πλαστικών μιας χρήσης και η αμέσως επόμενη είναι να παράγουμε προϊόντα που μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν. Έτσι, θα καταλήξουμε να παράγουμε πολύ λίγα απορριπτόμενα βλαπτικά υλικά που ποσοτικά θα βρίσκονται μέσα στη «φέρουσα ικανότητα» του πλανήτη.

Ας δούμε τα παραπάνω μέσα από ένα παράδειγμα, αυτό του πλαστικού μπουκαλιού για νερά ή αναψυκτικά. Από τη στιγμή που θα παραχθεί, θα χρησιμοποιηθεί για λίγα λεπτά και μετά θα καταλήξει στον κάδο απορριμμάτων ή, στην καλύτερη, στον κάδο ανακυκλώσιμων. Στις χωματερές θα δημιουργεί βιολογικό κίνδυνο για κάθε ζωντανό όν για περίπου ένα αιώνα, θέτοντας σε κίνδυνο τη βιοποικιλότητα της περιοχής. Προφανώς είναι καλύτερα να οδηγηθεί στην ανακύκλωση, βεβαίως με φορτηγά που καταναλώνουν πετρέλαιο και παράγουν καυσαέρια. Και αν μεν το προϊόν αποτελείται μόνο από ένα υλικό και είναι καθαρό, μπορεί να ανακυκλωθεί σχετικά εύκολα, εννοείται πάντα με ανθρώπινο κόπο, ανάλωση φυσικών πόρων και θερμότητα και θα γίνει ξανά πρώτη ύλη για το ίδιο ή άλλου είδους προϊόντα. Αν όμως αποτελείται από περισσότερα υλικά, αν έχει πάνω του π.χ. κολλημένα χαρτιά ή το καπάκι είναι φτιαγμένο από άλλης κατηγορίες πλαστικό, τότε πριν την ανακύκλωση πρέπει να γίνει διαχωρισμός, να καταναλωθεί πολύ νερό, περισσότερη ενέργεια και χημικές ουσίες, οι οποίες εντέλει θα επιβαρύνουν το περιβάλλον ως απόβλητα.  Θα μπορούσε να προβλεφθεί, όμως, και σε αυτά τα απόβλητα βιολογικός καθαρισμός, αλλά αυτό εκτινάσσει το κόστος ανακύκλωσης σε ύψη πάνω από αυτά που «αντέχει» η αγορά της Δύσης, έτσι λοιπόν η ανακύκλωση γίνεται σε χώρες με πολύ «χαλαρούς» περιβαλλοντικούς όρους. Τελικά, ανακυκλώνουμε εξάγοντας εν μέρει το πρόβλημα της ρύπανσης σε άλλο σημείο τη γης και αυτό ο πλανήτης «δεν το αντέχει». Μακροπρόθεσμα και παρά το αρχικά υψηλότερο κόστος, είναι πολύ πιο αποδοτικό να χρησιμοποιούμε γυάλινα μπουκάλια πολλαπλών χρήσεων, ή αν θέλετε, πλαστικά πολλών χρήσεων, εφόσον το υλικό κατασκευής τους δεν αποτελεί κίνδυνο για την ανθρώπινη υγεία.

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι για να λυθεί το πρόβλημα απαιτούνται άμεσα πολιτικές που να αφορούν τον ανασχεδιασμό των καταναλωτικών προϊόντων έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθεί η παραγωγή αποβλήτων και για την επαναχρησιμοποίηση και ανακύκλωση των απορριμμάτων στις χώρες παραγωγής.

Και όλα αυτά ανεξάρτητα από την αξία των ανακτώμενων υλικών.

Γιατί προφανώς, η αξία του πλανήτη μας είναι ανυπολόγιστη, και δυστυχώς ο ίδιος δεν ανακυκλώνεται!

Από το φύλλο της THESSNEWS #156 (04/05/2019-05/05/2019)

The post Το αδιέξοδο των πλαστικών μιας χρήσης appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Στην τελευταία έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC),το μήνυμα είναι πια σαφές: για την αποτροπή της κλιματικής αλλαγής είναι αναγκαίο να μειωθούν οι εκπομπές κατά το ήμισυ έως το έτος 2030 και να εξαλειφθούν εντελώς μέχρι το 2050.

Μια τέτοια τροχιά θα είναι ιδιαίτερα επίπονη μιας και αντιπροσωπεύει μια συνολική και ταχεία αντιστροφή της σημερινής μας κατεύθυνσης γενικότερα ως πολιτισμού. Έχουμε δημιουργήσει μια παγκόσμια ενεργειακή υποδομή γύρω από τα ορυκτά καύσιμα για πάνω από 200 χρόνια, και τώρα πρέπει να την μετατρέψουμε εντελώς σε 30. Για να επιτευχθεί αυτό κρίνεται απαραίτητη η συντονισμένη κυβερνητική δράση σε μαζική κλίμακα. Αυτό μεταφράζεται σε άμεσες δημόσιες επενδύσεις με στόχο την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών, ανεμογεννητριών και μπαταριών νέας γενιάς.

Ωστόσο ακόμη και κάτι τέτοιο δεν αρκεί από μόνο του. Υπάρχει κάτι που λείπει από τη στρατηγική της πράσινης μεταστροφής της κοινωνίας και της οικονομίας και αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί μοιραίο. Ειδικότερα, το σημαντικότερο πρόβλημα εντοπίζεται στην απουσία μέτρων αντιμετώπισης της αυξανόμενης ζήτησης ενέργειας.

Κάθε χρόνο, ο κόσμος παράγει 8 δισεκατομμύρια μεγαβατώρων καθαρής ενέργειας, επιπλέον απ’ ό, τι παρήγαγε το 2000. Ωστόσο, κατά την ίδια περίοδο, η οικονομική ανάπτυξη έχει προκαλέσει την αύξηση της ζήτησης ενέργειας κατά 486 εκατομμύρια μεγαβατώρες. Με άλλα λόγια, η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη οδηγεί σε τεράστιους ρυθμούς ζήτησης, που ξεπερνά την δυνατότητα μας παραγωγής καθαρής ενέργειας, και συνεπώς, οι εκπομπές συνεχίζουν να αυξάνονται.

Η πρόσφατη έκθεση της IPCC επισημαίνει ότι ένας ρεαλιστικός τρόπος για να παραμείνουμε κάτω από το 1,5C, είναι η μείωση της ζήτησης ενέργειας. Το σενάριο που προτείνεται -που αναπτύχθηκε από μια διεθνή ομάδα επιστημόνων- ζητά από τα έθνη υψηλού εισοδήματος, όπως η Βρετανία και οι ΗΠΑ, να μειώσουν σημαντικά την κατανάλωση υλικών ουσιών.

Αυτή τη στιγμή, τα εύπορα έθνη «καταβροχθίζουν» 28 τόνους υλικών ανά άτομο και ανά έτος -συμπεριλαμβανομένων όλων, από τα ψάρια έως τα δάση, τα πλαστικά έως τα μέταλλα. Αυτό ισούται με τέσσερις φορές περισσότερο από ό,τι θεωρείται βιώσιμο.Η εξαγωγή, παραγωγή και μεταφορά όλων αυτών των υλικών απαιτεί μια τεράστια ποσότητα ενέργειας. Συνεπώς, η μείωση της χρήσης τους, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη συρρίκνωση της παγκόσμιας ζήτησης ενέργειας και κατ’ επέκταση την διευκόλυνση για να επιτευχθεί μια οικονομία μηδενικού άνθρακα.

Αυτό δεν απαιτεί μόνο την απλοποίηση της καθημερινότητας των πολιτών, αλλά και την αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της οικονομίας -μέσα από την αποφυγή της άσκοπης ανάπτυξης και χρήσης των υλικών. Κάποια ενδεικτικά μέτρα σχετίζονται με τον περιορισμό των αποβλήτων, μέσα από την απαγόρευση της υγειονομικής ταφής των τροφίμων, τη φορολόγηση του κόκκινου κρέατος για την προώθηση τροφίμων με μικρότερη κατανάλωση πόρων και την απαγόρευση πλαστικών μίας χρήσης. Επιπλέον, θα μπορούσε να επεκταθεί η πρόσβαση στα δημόσια αγαθά και να αναπτυχθούν μαζικότερα πλατφόρμες συνεργατισμού υπηρεσιών, χρήσης μηχανημάτων και αντικειμένων, όπως για παράδειγμα τα αυτοκίνητα και οι χορτοκοπτικές μηχανές. Όλα αυτά τα μέτρα θα μειώσουν, δραματικά, την κατανάλωση υλικών, χωρίς απώλειες στην ευημερία μας.

Ωστόσο, κρίνεται αναγκαίο να δράσουμε κατευθείαν στην καρδιά του προβλήματος: να θέσουμε ένα ανώτατο όριο στην ετήσια χρήση υλικών, με τη σταδιακή μείωση του κάτω από 8 τόνους κατά κεφαλή, μέχρι τα μέσα του αιώνα. Αυτό θα αλλάξει τα κίνητρα σε ολόκληρη την οικονομία – στρέφοντας τους ανθρώπους και τις επιχειρήσεις προς προϊόντα μακράς διάρκειας και ανακύκλωσης.

H μείωση της ενεργειακής ζήτησης, θα έχει ως αποτέλεσμα την επίτευξη των κλιματικών μας στόχων, καθώς δεν θα επιτευχθεί απλά η αποτροπή της κλιματικής αλλαγής, αλλά θα αντιστραφούν, ταυτόχρονα, και άλλες πτυχές της οικολογικής κατάρρευσης – από την αποψίλωση των δασών έως την εξάντληση του εδάφους, από την απώλεια της βιοποικιλότητας έως την αποδυνάμωση των εντόμων.

Είναι σαφές πως οι πολιτικές μας πρέπει να επικεντρωθούν στην άμεση μετάβαση σε οικονομία μηδενικού άνθρακα, κάτι που θα το πετύχουμε μόνο εάν μειώσουμε την ποσότητα ενέργειας που καταναλώνουμε, αντί να συνεχίζουμε να την αυξάνουμε. Η επιστήμη είναι σαφής: η μείωση της χρήσης υλικών πρέπει να αποτελεί τον πυρήνα και το επίκεντρο της πράσινης πολιτικής στο μέλλον, κάτι που σίγουρα δεν θα αρέσει στο παγκόσμιο σημερινό παγκόσμιο νεοφιλελεύθερο κατεστημένο οικονομικό μοντέλο…

Ο Φίλιππος Γκανούλης είναι υποψήφιος Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, επικεφαλής της παράταξης Οικολογία – Πράσινη Λύση – Συνεκπρόσωπος των Οικολόγων ΠΡΑΣΙΝΩΝ.

The post Εξοικονόμηση ενέργειας προς μία οικονομία μηδενικού άνθρακα appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Τα τελευταία δέκα χρόνια η Ελλάδα βιώνει μία από τις δυσκολότερες περιόδους οικονομικής ύφεσης και αναπτυξιακής στασιμότητας, με πολλές αρνητικές επιπτώσεις σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής των ελλήνων πολιτών. Οι αγωνίες της καθημερινότητας και η αβεβαιότητα για ένα βιώσιμο μέλλον, ακόμη και για την εξασφάλιση των βασικών αγαθών, απασχολούν σχεδόν αποκλειστικά τον νεοέλληνα του σήμερα, παραβλέποντας τις περισσότερες φορές τα προβλήματα που σχετίζονται με το περιβάλλον και την ενεργειακή πολιτική. Μήπως όμως μια στοχευμένη ενεργειακή πολιτική θα μπορούσε να αποτελέσει εφαλτήριο για μετάβαση σε μια βελτιωμένη καθημερινότητα των συμπολιτών μας υπό όρους οικονομίας, προστασίας περιβάλλοντος, δημόσιας υγείας αλλά και αναπτυξιακών επενδύσεων;

Στις μέρες μας, 1 στις 3 οικογένειες δεν απολαμβάνουν ικανοποιητική θέρμανση στα σπίτια τους και 4 στις 10 δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς ηλεκτρικής ενέργειας. Αν και αρκετοί συμπολίτες μας έχουν ενταχθεί στις ρυθμίσεις του Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου, οι μισοί σχεδόν από αυτούς εξακολουθούν να αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, παρά την ευνοϊκή ρύθμιση, δηλαδή την επιδότηση κιλοβατώρας. Πολλοί από αυτούς, ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα, χρησιμοποιούν κατά κύριο λόγο την καύση ξύλου και παράγωγων του για να καλύψουν τις ανάγκες θέρμανσης τους, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο το περιβάλλον και να δημιουργούνται ακόμη και προβλήματα υγείας από τη λεγόμενη αιθαλομίχλη που παρουσιάζεται στα μεγάλα αστικά κέντρα.  Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι σχεδόν όλοι μας έχουμε επηρεαστεί σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό από τις συνθήκες ενεργειακής φτώχειας που χαρακτηρίζουν την Ελλάδα του 2019.

Όμως, ζούμε στην Ελλάδα, στη χώρα με τον ομορφότερο ήλιο στην Ευρώπη.  Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη τα βρώμικα και ακριβά ορυκτά καύσιμα, όταν μπορεί να έχει δωρεάν και απεριόριστη ηλεκτρική ενέργεια από τον ήλιο. Με την ισχύουσα ελληνική νομοθεσία έχουμε δικαίωμα να παράγουμε τη δική μας καθαρή και δωρεάν ηλεκτρική ενέργεια από τον ήλιο για ιδία χρήση, μέσω εγκατάστασης φωτοβολταϊκών συστημάτων. Και η εγκατάσταση των απαιτούμενων φωτοβολταϊκών συστημάτων μπορεί να λάβει χώρα οπουδήποτε, ακόμη και σε ένα απομακρυσμένο από το σπίτι μας χωράφι, αρκεί να συνδεθούν εικονικά οι λογαριασμοί του ρεύματος του νοικοκυριού μας με τον μετρητή παραγωγής ρεύματος του φωτοβολταϊκού, χάρη στην ισχύουσα  νομοθεσία του εικονικού συμψηφισμού (virtual net metering). Όμως γεννάται εύλογα το ερώτημα «Και που θα βρεθούν τα χρήματα για την αγορά των απαιτούμενων φωτοβολταϊκών συστημάτων, ιδιαίτερα από τα εύαλωτα οικονομικά νοικοκυριά;»

Η απάντηση είναι μέσω της ενεργειακής κοινωνικής πολιτικής, διότι πραγματική κοινωνική πολιτική σημαίνει ότι μετατρέπουμε το πρόβλημα σε λύση! Φεύγουμε από τη λογική των επιδοτήσεων κατανάλωσης και στρεφόμαστε στην ενίσχυση του ίδιου του νοικοκυριού, βοηθάμε δηλαδή τα νοικοκυριά με παρεμβάσεις εξοικονόμησης ενέργειας ή με ηλιακή κοινωνική πολιτική. H Greenpeace Ελλάδας  έχει μελετήσει, μεταξύ άλλων, ένα πρόγραμμα για τη δωρεάν εγκατάσταση από τη ΔΕΗ μικρών φωτοβολταϊκών συστημάτων (2kWp) σε 300.000 φτωχά νοικοκυριά για αυτοπαραγωγή με συμψηφισμό (net-metering). Το προτεινόμενο μέτρο μπορεί να είναι κατά 80% αυτοχρηματοδοτούμενο από τα δικαιώματα εκπομπών που θα κληθεί να πληρώσει η ΔΕΗ για τους εκλυόμενους ρύπους (αποτελούν δημόσιους πόρους που η κυβέρνηση υποχρεούται να στρέψει προς επενδύσεις εξοικονόμησης ενέργειας και ανάπτυξης ΑΠΕ), ενώ το υπόλοιπο 20% μπορεί να προέλθει με τραπεζικό δανεισμό. Η παραγόμενη ενέργεια ανά σύστημα (2.700kWh) μπορεί να καλύψει περίπου το 70% των αναγκών ενός μέσου νοικοκυριού, αποφέροντας οικονομικό όφελος 380 € το χρόνο. Το συνολικό έργο από τη ΔΕΗ θα δημιουργήσει ετησίως κατά μέσο όρο περισσότερες από 5.500 θέσεις εργασίας σε όλη την επικράτεια.

Η εφαρμογή ενός τέτοιου ή παρεμφερούς λογικής προτεινόμενου προγράμματος θα έχει πολύ σημαντικά οφέλη για τη χώρα:

• ενίσχυση του εισοδήματος των οικονομικά ευάλωτων νοικοκυριών,
• καταπολέμηση της ενεργειακής φτώχειας,
• τόνωση της απασχόλησης με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και
• μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος του κτιριακού τομέα.

Η Ελλάδα, στη νέα διεθνή ενεργειακή πραγματικότητα που διαμορφώνεται, έχει ισχυρότατο συμφέρον να απεξαρτοποιηθεί από τα ορυκτά καύσιμα και να στηριχθεί στις ίδιες δυνάμεις της. Έχει το Συγκριτικό Πλεονέκτημα του Ήλιου, του Αέρα, της Γης και του Νερού. Και τα τέσσερα στοιχεία της φύσης συγκεντρωμένα σε αφθονία σε μια χώρα, τη δική μας χώρα, την Ελλάδα.

Επιτρέπεται να τα αφήσουμε αναξιοποίητα ;

Επιτρέπεται να εισαγάγουμε ενέργεια από τις ξένες δυνάμεις ;

Επιτρέπεται η οικονομία μας να μεταβάλλεται  βάσει των διαθέσεων και των τιμών των μεγάλων πετρελαιοπαραγωγών εταιρειών;

Επιτρέπεται μεγάλη μερίδα των Ελλήνων να βιώνει ενεργειακή φτώχεια εν έτη 2019;

ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ. ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠETAI ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.

Πρόθεσή μας είναι να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε προγράμματα ενεργειακής κοινωνικής πολιτικής, μεταφέροντας τη τεχνογνωσία και δημιουργώντας το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο.

«Απορώ πως μία χώρα με τόσον ήλιο και άνεμο παραμένει εξαρτημένη από τους υδρογονάνθρακες»

Jeremy Rifkin

The post ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2019. ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ; appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Η φύση δεν αποτελεί τροχοπέδη για μία δίκαιη βιώσιμη Οικονομία – Αντιθέτως η προστασία της αποτελεί αναπόφευκτη προϋπόθεση για τη διατήρηση της οικονομικής ανάπτυξης.

Μία από τις μεγαλύτερες αυταπάτες της εποχής μας είναι η ιδέα πως συχνά πρέπει αναγκαστικά να επιλέξουμε ανάμεσα στην οικονομική ανάπτυξη και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Είναι γεγονός ότι το εκατό τοις εκατό της οικονομικής δραστηριότητας, σήμερα αλλά και στο παρελθόν, εξαρτάται από τις υπηρεσίες και τα οφέλη που παρέχονται από τη φύση.

Ενώ πολλοί οικονομολόγοι θεωρούν λανθασμένα πως είναι απόλυτα λογικό να γίνει αποδεκτή η ρευστοποίηση φυσικών οικοσυστημάτων μπροστά στην επιδίωξη της όποιας «ανάπτυξης», διαφορετικές εξειδικευμένες μελέτες αποκαλύπτουν την τεράστια αναπτυξιακή προοπτική που χάνεται όταν εφαρμόζονται αποφάσεις και πολιτικές που αποσκοπούν στην προώθηση οικονομικών δραστηριοτήτων που υποβαθμίζουν το φυσικό περιβάλλον.

Για παράδειγμα, καθώς γίνεται προσπάθεια να μειωθούν παγκοσμίως οι εκπομπές ορυκτών καυσίμων, μια πρόσφατη μελέτη εκτιμά πως η μείωση κατά το ήμισυ του ρυθμού αποψίλωσης των δασών μέχρι το 2030 αντιστοιχεί σε αξία επενδύσεων και πολιτικών με την ίδια ακριβώς στόχευση, ύψους 3,2 τρισεκατομμυρίων Ευρώ.

Επιπρόσθετα η άγρια φύση αυτών των ίδιων δασών έχει επίσης μεγάλη αξία – περίπου το 50% της φαρμακευτικής αγοράς των Ηνωμένων Πολιτειών αξίας 500 δισ. Ευρώ βασίζεται στην βιοποικιλότητα των άγριων ειδών, πολλά από τα οποία βρίσκονται στα δάση. Και δεν είναι μόνο η βιοποικιλότητα της άγριας φύσης κρύβει οικονομικά οφέλη. Μεταξύ άλλων, η άγρια φύση συμβάλλει επίσης στον έλεγχο παρασίτων και ασθενειών. Έτσι το κόστος της απώλειας του Ινδικού γύπα εκτιμάται σε αξία 30 δισεκατομμυρίων Ευρώ, κυρίως λόγω των δαπανών δημόσιας υγείας που συνδέονται με τις αυξημένες λοιμώξεις από τη λύσσα, αποτέλεσμα της κατάρρευσης των πληθυσμών του αρπακτικού.

Ακόμη το ετήσιο όφελος ελέγχου του πληθυσμού παρασίτων που παρέχεται από εντομοφάγα πτηνά σε μια φυτεία καφέ έχει εκτιμηθεί σε 27 ευρώ ανά στρέμμα ενώ αντίστοιχα η ετήσια προστιθέμενη αξία ανά στρέμμα από πτηνά που ελέγχουν τα παράσιτα σε δάση που παράγουν ξυλεία ανέρχεται σε 150 Ευρώ. Περνώντας στην Ευρωπαϊκή εμπειρία καλόγεροι (πτηνό) με δράση κατά των κάμπιων σε ολλανδικό οπωρώνα εκτιμήθηκε πως βελτίωσαν τη παραγωγή και συγκομιδή μήλων κατά 50%. Οι υπηρεσίες που παρέχονται από έντομα όπως οι μέλισσες, σε ότι αφορά το έργο επικονίασης που στηρίζει την παγκόσμια αγορά γεωργικών προϊόντων αξίας ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ, εκτιμήθηκε σε 190 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Τα θαλάσσια οικοσυστήματα παράγουν επίσης τεράστιο οικονομικό όφελος. Η αξία του παγκόσμιου ΑΕΠ που προέρχεται από τα θαλάσσια αποθέματα και τις βιομηχανίες που συνδέονται με αυτά είναι αξίας περίπου 250 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως.

Σύμφωνα με μια παλαιότερη μελέτη της Trucost η υποβάθμιση της φύσης κοστίζει στην παγκόσμια οικονομία  5 τρισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, ποσό που αντιστοιχεί στο 11% του παγκόσμιου ΑΕΠ, με τάση να αγγίξει τα 22 τρις μέχρι το 2050. Στον αντίποδα αυτού εκτιμάται πως η επίτευξη παγκόσμιων στόχων που θα απέτρεπαν τη μαζική εξαφάνιση ειδών θα κοστίσει περίπου 76 δισ. δολάρια ετησίως – ή το 0,12% του ετήσιου παγκόσμιου ΑΕΠ. Έτσι, ενώ έχουμε συνηθίσει να ακούμε πως η περιβαλλοντική προστασία είναι ένα εμπόδιο στην ανάπτυξη, το ακριβώς αντίθετο φαίνεται να συμβαίνει. Η προστασία και η φροντίδα της φύσης αποτελεί αναπόφευκτη προϋπόθεση για τη διατήρηση της οικονομικής ανάπτυξης. Όσο περισσότερο συνεχίζουμε να αγνοούμε τους ρόλους που διαδραματίζουν τα φυσικά οικοσυστήματα και να οικοδομούμε το οικονομικό μας μοντέλο σε θεμέλια άμμου, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το κόστος που θα επιβαρυνθούν οι επόμενες γενιές.

Δυστυχώς σήμερα δεν φαίνεται να υπάρχει η απαραίτητη πολιτική βούληση ώστε να αποφευχθεί κάτι τέτοιο. Το ότι απλώς δεν υπάρχει καταδεικνύεται αδιαμφισβήτητα από το γεγονός πως κινητοποιήθηκαν τάχιστα πακέτα διάσωσης αξίας άνω των 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ με στόχο την αντιμετώπιση της πρόσφατης χρηματοπιστωτικής κρίσης, αλλά στον αντίποδα πραγματοποιήθηκαν ελάχιστες προσπάθειες για την προστασία των φυσικών πόρων και την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

Οι οικονομολόγοι, αλλά συχνά και οι πολιτικοί μας, έχουν συνηθίσει να βλέπουν τη φύση ως αστέρευτο προμηθευτή πόρων αλλά και χωματερή αποβλήτων. Θα πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε  πως η φύση παρέχει επιπρόσθετα ζωτικές υπηρεσίες ενώ είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος μας για την εξασφάλιση της ικανοποίησης των σημερινών και μελλοντικών ανθρώπινων αναγκών. Το συμπέρασμα αυτό δεν θα πρέπει πια να θεωρείται πως είναι αποκλειστικά προϊόν μιας οικολογικής προσέγγισης, αλλά πλέον αποτέλεσμα ενός τεράστιου αριθμού οικονομικών στοιχείων.  

*Ο Φίλιππος Γκανούλης είναι υποψήφιος Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, επικεφαλής της παράταξης Οικολογία – Πράσινη Λύση.

The post Γιατί η οικονομία μας χρειάζεται μια άλλη προσέγγιση σε ότι αφορά την Περιβαλλοντική προστασία appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.