Το μέτρο στήριξης της κυβέρνησης, να επιδοτήσει τις ΔΕΥΑ με 6,5 €/kWh είναι προφανέστατα ανεπαρκές.  Τυπικά και ουσιαστικά ωθεί τις Δημοτικές επιχειρήσεις να μετακυλήσουν το κόστος στους καταναλωτές, που ήδη πληρώνουν υπέρογκα ποσά για ηλεκτρικό ρεύμα, και να διακόπτουν την υδροδότηση για όσους δεν μπορούν να πληρώσουν.  Παράλληλα, εξαγγέλεται η αλλαγή του τοπίου με τη δημιουργία της Ρυθμιστικής Αρχής Υδάτων, τις συνενώσεις ΔΕΥΑ και τις ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών τους.  Μπαίνουμε δηλαδή και πάλι στην κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης του νερού διαμέσου χρεοκοπημένων ΔΕΥΑ, ενός αγαθού – βάση της ζωής που είναι και πρέπει πάσα θησεία να παραμείνει δημόσιο.

Ο περιφερειακός σύμβουλος και επικεφαλής της παράταξης “Οικολογία – Πράσινη Λύση” Φίλιππος Γκανούλης δήλωσε σχετικά: «Η κυβέρνηση δεν φαίνεται να κατανοεί συνολικά την περιβαλλοντική διάσταση της μείωσης των αποθεμάτων νερού στην ΠΚΜ λόγω υπεράντλησης, αλλά και  λόγω πιθανής παρατεταμένης ανομβρίας εξαιτίας και της κλιματικής κρίσης, στοιχεία που οδηγούν έτσι κι αλλιώς σε αύξηση του ενεργειακού κόστους του νερού.  Δεν λαμβάνει κανένα στοχευμένο μέτρο στις ΔΕΥΑ για την επιδότηση και εφαρμογή κατά προτεραιότητα Φ/Β συστημάτων ή άλλων συστημάτων ΑΠΕ, όπου το χρονικό προφίλ παραγωγής ενέργειας ταιριάζει απόλυτα με το προφίλ κατανάλωσης.  Δεν προωθεί, δηλαδή, πολιτικές που θα μείωναν ταυτόχρονα την κατανάλωση νερού, ρεύματος και ατμοσφαιρικών ρύπων και θα καθιστούσαν τις δημοτικές επιχειρήσεις βιώσιμες οριστικά προς όφελος του Δημόσιου συμφέροντος». 

Το γραφείο τύπου της παράταξης

The post Η Ανάσταση στο ενεργειακό αδιέξοδο των ΔΕΥΑ δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Η ιστορία της ιδιωτικοποίησης της παραλίας ξεκίνησε από πολύ παλιά, με το Νόμο 2160/1993. Από τότε μέχρι σήμερα, τοπικά κινήματα, σύλλογοι και δημοτικές παρατάξεις αντιδρούσαν διαχρονικά στην μεταφορά της Μαρίνας στο ΤΑΙΠΕΔ, ενώ όλα αυτά τα χρόνια η τοπική κοινωνία προσπάθησε να προστατέψει το δημόσιο χαρακτήρα της παραλίας και αγωνίστηκε για να παραχωρηθεί η Μαρίνα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ώστε να αξιοποιηθεί προς όφελος όλων.

Η Μαρίνα Αρετσούς, με 242 θέσεις ελλιμενισμού, είναι από τα ομορφότερα σημεία της Θεσσαλονίκης με ιδιαίτερο φυσικό κάλος, ανεμπόδιστη θέα και πρόσφορη ελεύθερη περιοχή για περίπατο. Η προς διαβούλευση μελέτη προβλέπει σημαντική μείωση του Δημόσιου χώρου, δραματική μείωση του προσβάσιμου χώρου προς τη θάλασσα, επιχωματώσεις, περιφράξεις, ξενοδοχεία, κατοικίες (κτίρια ύψους έως και 10 μέτρα), χώρους εστίασης, καταστήματα, αποθήκες, γραφεία κλπ. Στόχος της μελέτης, υποτίθεται πως είναι η ολοκληρωμένη ανάπτυξη της μαρίνας, δημιουργώντας έναν ποιοτικό πόλο τουρισμού, αναψυχής και πολιτιστικών δραστηριοτήτων.  Είναι δυνατόν, όμως, να επιτευχθούν όλα αυτά με τον προτεινόμενο σχεδιασμό, χωρίς σημαντικό περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος;

Αναφερόμαστε σε μια Θεσσαλονίκη με επιβαρυμένη ατμόσφαιρα, με τεράστια κυκλοφοριακά προβλήματα, με έντονα προβλήματα ρύπανσης της ατμόσφαιρας και  του Θερμαϊκού Κόλπου, με αυξημένη ηχορύπανση και με συνεχή απομείωση των πράσινων, ελεύθερων και κοινόχρηστων χώρων. Σε μια πόλη που αναζητά εδώ και χρόνια, μία ρεαλιστική λύση, για να επιβιώσει οικονομικά χωρίς να απεμπολεί την προοπτική για βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων της. Μία Θεσσαλονίκη που ονειρεύεται ένα Ενιαίο Παραλιακό Μέτωπο, ελεύθερα προσβάσιμο σε όλους, με ήπιες παρεμβάσεις αναψυχής και επιχειρηματικές λύσεις, προς όφελος των πολιτών.  Τίποτε από αυτά δεν εξασφαλίζεται με την παρούσα πρόταση αξιοποίησης της Μαρίνας Καλαμαριάς.

Η αξιοποίηση της Μαρίνας Καλαμαριάς δεν εντάχθηκε στο σχέδιο ανάπλασης του Παραλιακού Μετώπου, αλλά αντιμετωπίζεται ξεχωριστά και αποσπασματικά, με κριτήρια καθαρά επιχειρηματικά, χωρίς οικολογικό και κοινωνικό πρόσημο.

Ο αιγιαλός, η υδρόβια ζωή, ο ναυταθλητισμός, η αναψυχή, όλα όσα μπορούν να βοηθήσουν στη βιώσιμη ανάπτυξη της περιοχής, δεν λαμβάνονται υπόψη στον τελικό εφαρμοστέο σχεδιασμό και παραμένουν γενικές θεωρητικές αναλύσεις.  Δεν αναφέρονται ξεκάθαρα, οι νέες χρήσεις που εισάγονται στην περιοχή, αλλά ούτε και οι οικονομικές ωφέλειες που θα προκύψουν από αυτές τις χρήσεις και αυτό δημιουργεί πρόσθετες αμφιβολίες για τον πραγματικό στόχο του έργου. Με την παρούσα πρόταση, θα αλλοιωθεί η εικόνα και η ταυτότητα του τοπίου και θα καταστραφεί η ισορροπία των οικοσυστημάτων που φιλοξενούνται στη περιοχή.

Ξεκινώντας από την αρχή ότι η παραλία και ο θαλάσσιος χώρος ανήκουν σε όλους του κατοίκους της πόλης και όχι μόνο σε έναν Δήμο, η αξιοποίησή τους πρέπει να απασχολήσει ευρύτερα την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, τους Δήμους του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης και τους ενεργούς πολίτες της. Οι τελευταίοι θα πρέπει να απαντήσουν στο τέλος της ημέρας στο ερώτημα «τι κερδίζει η Κοινωνία, η Τοπική Αυτοδιοίκηση και το Περιβάλλον από αυτήν την συγκεκριμένη πρόταση αξιοποίησης». Και η απάντηση φαίνεται να είναι μάλλον πολύ λίγη…

The post Η Οικολογία Πράσινη Λύση για την αξιοποίηση της Μαρίνας Καλαμαριάς appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Αναμφίβολα, οι πρώτες επιπτώσεις έχουν γίνει ήδη αισθητές στην οικονομία και στην κοινωνία, δημιουργώντας οικονομική αβεβαιότητα, αμφισβητούμενη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων (ειδικά των μικρών και μικρομεσαίων) και κοινωνική αναταραχή.

Η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας έχει πολλά πλεονεκτήματα, σε χωροταξικό, πολιτισμικό και ιστορικό επίπεδο, και θα πρέπει να δώσει έμφαση σε αυτά, ανασχεδιάζοντας το τουριστικό πρόγραμμα, με στόχο την ελαχιστοποίηση των απωλειών σε όλα τα επίπεδα. Άμεσο κυρίαρχο μέλημά της πρέπει να είναι η διατήρηση των θέσεων εργασίας, καθώς η οποιαδήποτε καθυστερημένη αντίδραση θα αποβεί μοιραία στο κοινωνικό σύνολο.

Η Οικολογία Πράσινη Λύση θεωρεί πως η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας θα πρέπει να μελετήσει δέσμη μέτρων με στόχο τη διαμόρφωση ενός βιώσιμου μοντέλου τουριστικής ανάπτυξης, διασφαλίζοντας τα εργασιακά δικαιώματα και την προστασία του περιβάλλοντος. Σε πρώτη φάση, πρέπει να σχεδιάσει έναν αναλυτικό τουριστικό οδηγό υποχρεωτικών πρακτικών προστασίας της Δημόσιας Υγείας στον τουριστικό τομέα, με βάση τις κεντρικές κατευθύνσεις.

Η προώθηση του θεματικού τουρισμού με ταυτόχρονη επέκταση της τουριστικής περιόδου θα πρέπει να αποτελέσει βασικό παράγοντα στήριξης του εσωτερικού τουρισμού, καθώς φέτος αναμένεται να κυριαρχήσει, ο οδικός τουρισμός.

Επίσης, η περιοχή των Βαλκανίων αναμένεται να έχει πρωταρχικό ρόλο στην επανεκκίνηση της οικονομίας του τουρισμού στην Περιφέρειά μας. Συνεπώς, θα πρέπει να μελετηθεί και να σχεδιαστούν δράσεις αναβάθμισης της ελκυστικότητας του τουριστικού πακέτου (μέσω κοινών ιστορικών διαδρομών, κοινών πολιτισμικών προσεγγίσεων κλπ).

Επιπλέον, ως παράταξη θεωρούμε ότι η προβολή και προώθηση της ΠΚΜ σε μορφές εναλλακτικού τουρισμού (θρησκευτικού, ιαματικού, πολιτιστικού, αγροτουριστικού, γαστρονομικού, φυσιολατρικού, ιστορικού) θα πρέπει να είναι πολύ ψηλά στην ατζέντα της περιφέρειας.

Η ανάπτυξη ποιοτικού τουρισμού απαιτεί υποδομές, σεβασμό και ωριμότητα. Η ΠΚΜ πρέπει να δείξει ότι σέβεται τους τουρίστες της, τα δικαιώματα των εργαζομένων στον τουρισμό αλλά και το περιβάλλον, ο οποίος είναι ο σημαντικότερος πόλος έλξης.

Όμως, με ποιόν τρόπο μπορεί να γίνει αυτό, μετά την απόφαση για επέκταση των μπαρ στις παραλίες, και την ουσιαστική κατάληψη του συνόλου του αιγιαλού; Πώς θα εφαρμοστούν τα μέτρα προστασίας της δημόσια υγείας με τη σημερινή απελπιστική κατάσταση στον τομέα της καθαριότητας; Πώς θα προστατευτεί ο οδικός τουρισμός με τις σημερινές ελλείψεις σήμανσης, διαγράμμισης κλπ;

Απαιτείται σοβαρή συνεργασία της Περιφέρειας με τους Δήμους, τόσο για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα όσο και για την προβολή των πλεονεκτημάτων της εκάστοτε περιοχής.

Είναι κρίσιμο για την περιφέρεια μας να υπάρξει μια δυναμική επανεκκίνηση του τουρισμού με σεβασμό στο περιβάλλον, με βιώσιμη προοπτική για τον κλάδο και την κοινωνία, μακριά από τα λάθη του παρελθόντος.

The post Η βιώσιμη επανεκκίνηση του τουριστικού τομέα το μεγαλύτερο ζητούμενο για την οικονομία της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Η φύση δεν αποτελεί τροχοπέδη για μία δίκαιη βιώσιμη Οικονομία – Αντιθέτως η προστασία της αποτελεί αναπόφευκτη προϋπόθεση για τη διατήρηση της οικονομικής ανάπτυξης.

Μία από τις μεγαλύτερες αυταπάτες της εποχής μας είναι η ιδέα πως συχνά πρέπει αναγκαστικά να επιλέξουμε ανάμεσα στην οικονομική ανάπτυξη και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Είναι γεγονός ότι το εκατό τοις εκατό της οικονομικής δραστηριότητας, σήμερα αλλά και στο παρελθόν, εξαρτάται από τις υπηρεσίες και τα οφέλη που παρέχονται από τη φύση.

Ενώ πολλοί οικονομολόγοι θεωρούν λανθασμένα πως είναι απόλυτα λογικό να γίνει αποδεκτή η ρευστοποίηση φυσικών οικοσυστημάτων μπροστά στην επιδίωξη της όποιας «ανάπτυξης», διαφορετικές εξειδικευμένες μελέτες αποκαλύπτουν την τεράστια αναπτυξιακή προοπτική που χάνεται όταν εφαρμόζονται αποφάσεις και πολιτικές που αποσκοπούν στην προώθηση οικονομικών δραστηριοτήτων που υποβαθμίζουν το φυσικό περιβάλλον.

Για παράδειγμα, καθώς γίνεται προσπάθεια να μειωθούν παγκοσμίως οι εκπομπές ορυκτών καυσίμων, μια πρόσφατη μελέτη εκτιμά πως η μείωση κατά το ήμισυ του ρυθμού αποψίλωσης των δασών μέχρι το 2030 αντιστοιχεί σε αξία επενδύσεων και πολιτικών με την ίδια ακριβώς στόχευση, ύψους 3,2 τρισεκατομμυρίων Ευρώ.

Επιπρόσθετα η άγρια φύση αυτών των ίδιων δασών έχει επίσης μεγάλη αξία – περίπου το 50% της φαρμακευτικής αγοράς των Ηνωμένων Πολιτειών αξίας 500 δισ. Ευρώ βασίζεται στην βιοποικιλότητα των άγριων ειδών, πολλά από τα οποία βρίσκονται στα δάση. Και δεν είναι μόνο η βιοποικιλότητα της άγριας φύσης κρύβει οικονομικά οφέλη. Μεταξύ άλλων, η άγρια φύση συμβάλλει επίσης στον έλεγχο παρασίτων και ασθενειών. Έτσι το κόστος της απώλειας του Ινδικού γύπα εκτιμάται σε αξία 30 δισεκατομμυρίων Ευρώ, κυρίως λόγω των δαπανών δημόσιας υγείας που συνδέονται με τις αυξημένες λοιμώξεις από τη λύσσα, αποτέλεσμα της κατάρρευσης των πληθυσμών του αρπακτικού.

Ακόμη το ετήσιο όφελος ελέγχου του πληθυσμού παρασίτων που παρέχεται από εντομοφάγα πτηνά σε μια φυτεία καφέ έχει εκτιμηθεί σε 27 ευρώ ανά στρέμμα ενώ αντίστοιχα η ετήσια προστιθέμενη αξία ανά στρέμμα από πτηνά που ελέγχουν τα παράσιτα σε δάση που παράγουν ξυλεία ανέρχεται σε 150 Ευρώ. Περνώντας στην Ευρωπαϊκή εμπειρία καλόγεροι (πτηνό) με δράση κατά των κάμπιων σε ολλανδικό οπωρώνα εκτιμήθηκε πως βελτίωσαν τη παραγωγή και συγκομιδή μήλων κατά 50%. Οι υπηρεσίες που παρέχονται από έντομα όπως οι μέλισσες, σε ότι αφορά το έργο επικονίασης που στηρίζει την παγκόσμια αγορά γεωργικών προϊόντων αξίας ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ, εκτιμήθηκε σε 190 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Τα θαλάσσια οικοσυστήματα παράγουν επίσης τεράστιο οικονομικό όφελος. Η αξία του παγκόσμιου ΑΕΠ που προέρχεται από τα θαλάσσια αποθέματα και τις βιομηχανίες που συνδέονται με αυτά είναι αξίας περίπου 250 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως.

Σύμφωνα με μια παλαιότερη μελέτη της Trucost η υποβάθμιση της φύσης κοστίζει στην παγκόσμια οικονομία  5 τρισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, ποσό που αντιστοιχεί στο 11% του παγκόσμιου ΑΕΠ, με τάση να αγγίξει τα 22 τρις μέχρι το 2050. Στον αντίποδα αυτού εκτιμάται πως η επίτευξη παγκόσμιων στόχων που θα απέτρεπαν τη μαζική εξαφάνιση ειδών θα κοστίσει περίπου 76 δισ. δολάρια ετησίως – ή το 0,12% του ετήσιου παγκόσμιου ΑΕΠ. Έτσι, ενώ έχουμε συνηθίσει να ακούμε πως η περιβαλλοντική προστασία είναι ένα εμπόδιο στην ανάπτυξη, το ακριβώς αντίθετο φαίνεται να συμβαίνει. Η προστασία και η φροντίδα της φύσης αποτελεί αναπόφευκτη προϋπόθεση για τη διατήρηση της οικονομικής ανάπτυξης. Όσο περισσότερο συνεχίζουμε να αγνοούμε τους ρόλους που διαδραματίζουν τα φυσικά οικοσυστήματα και να οικοδομούμε το οικονομικό μας μοντέλο σε θεμέλια άμμου, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το κόστος που θα επιβαρυνθούν οι επόμενες γενιές.

Δυστυχώς σήμερα δεν φαίνεται να υπάρχει η απαραίτητη πολιτική βούληση ώστε να αποφευχθεί κάτι τέτοιο. Το ότι απλώς δεν υπάρχει καταδεικνύεται αδιαμφισβήτητα από το γεγονός πως κινητοποιήθηκαν τάχιστα πακέτα διάσωσης αξίας άνω των 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ με στόχο την αντιμετώπιση της πρόσφατης χρηματοπιστωτικής κρίσης, αλλά στον αντίποδα πραγματοποιήθηκαν ελάχιστες προσπάθειες για την προστασία των φυσικών πόρων και την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

Οι οικονομολόγοι, αλλά συχνά και οι πολιτικοί μας, έχουν συνηθίσει να βλέπουν τη φύση ως αστέρευτο προμηθευτή πόρων αλλά και χωματερή αποβλήτων. Θα πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε  πως η φύση παρέχει επιπρόσθετα ζωτικές υπηρεσίες ενώ είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος μας για την εξασφάλιση της ικανοποίησης των σημερινών και μελλοντικών ανθρώπινων αναγκών. Το συμπέρασμα αυτό δεν θα πρέπει πια να θεωρείται πως είναι αποκλειστικά προϊόν μιας οικολογικής προσέγγισης, αλλά πλέον αποτέλεσμα ενός τεράστιου αριθμού οικονομικών στοιχείων.  

*Ο Φίλιππος Γκανούλης είναι υποψήφιος Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, επικεφαλής της παράταξης Οικολογία – Πράσινη Λύση.

The post Γιατί η οικονομία μας χρειάζεται μια άλλη προσέγγιση σε ότι αφορά την Περιβαλλοντική προστασία appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.