Το μέτρο στήριξης της κυβέρνησης, να επιδοτήσει τις ΔΕΥΑ με 6,5 €/kWh είναι προφανέστατα ανεπαρκές.  Τυπικά και ουσιαστικά ωθεί τις Δημοτικές επιχειρήσεις να μετακυλήσουν το κόστος στους καταναλωτές, που ήδη πληρώνουν υπέρογκα ποσά για ηλεκτρικό ρεύμα, και να διακόπτουν την υδροδότηση για όσους δεν μπορούν να πληρώσουν.  Παράλληλα, εξαγγέλεται η αλλαγή του τοπίου με τη δημιουργία της Ρυθμιστικής Αρχής Υδάτων, τις συνενώσεις ΔΕΥΑ και τις ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών τους.  Μπαίνουμε δηλαδή και πάλι στην κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης του νερού διαμέσου χρεοκοπημένων ΔΕΥΑ, ενός αγαθού – βάση της ζωής που είναι και πρέπει πάσα θησεία να παραμείνει δημόσιο.

Ο περιφερειακός σύμβουλος και επικεφαλής της παράταξης “Οικολογία – Πράσινη Λύση” Φίλιππος Γκανούλης δήλωσε σχετικά: «Η κυβέρνηση δεν φαίνεται να κατανοεί συνολικά την περιβαλλοντική διάσταση της μείωσης των αποθεμάτων νερού στην ΠΚΜ λόγω υπεράντλησης, αλλά και  λόγω πιθανής παρατεταμένης ανομβρίας εξαιτίας και της κλιματικής κρίσης, στοιχεία που οδηγούν έτσι κι αλλιώς σε αύξηση του ενεργειακού κόστους του νερού.  Δεν λαμβάνει κανένα στοχευμένο μέτρο στις ΔΕΥΑ για την επιδότηση και εφαρμογή κατά προτεραιότητα Φ/Β συστημάτων ή άλλων συστημάτων ΑΠΕ, όπου το χρονικό προφίλ παραγωγής ενέργειας ταιριάζει απόλυτα με το προφίλ κατανάλωσης.  Δεν προωθεί, δηλαδή, πολιτικές που θα μείωναν ταυτόχρονα την κατανάλωση νερού, ρεύματος και ατμοσφαιρικών ρύπων και θα καθιστούσαν τις δημοτικές επιχειρήσεις βιώσιμες οριστικά προς όφελος του Δημόσιου συμφέροντος». 

Το γραφείο τύπου της παράταξης

The post Η Ανάσταση στο ενεργειακό αδιέξοδο των ΔΕΥΑ δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Στην τελευταία έκθεση της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC),το μήνυμα είναι πια σαφές: για την αποτροπή της κλιματικής αλλαγής είναι αναγκαίο να μειωθούν οι εκπομπές κατά το ήμισυ έως το έτος 2030 και να εξαλειφθούν εντελώς μέχρι το 2050.

Μια τέτοια τροχιά θα είναι ιδιαίτερα επίπονη μιας και αντιπροσωπεύει μια συνολική και ταχεία αντιστροφή της σημερινής μας κατεύθυνσης γενικότερα ως πολιτισμού. Έχουμε δημιουργήσει μια παγκόσμια ενεργειακή υποδομή γύρω από τα ορυκτά καύσιμα για πάνω από 200 χρόνια, και τώρα πρέπει να την μετατρέψουμε εντελώς σε 30. Για να επιτευχθεί αυτό κρίνεται απαραίτητη η συντονισμένη κυβερνητική δράση σε μαζική κλίμακα. Αυτό μεταφράζεται σε άμεσες δημόσιες επενδύσεις με στόχο την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών, ανεμογεννητριών και μπαταριών νέας γενιάς.

Ωστόσο ακόμη και κάτι τέτοιο δεν αρκεί από μόνο του. Υπάρχει κάτι που λείπει από τη στρατηγική της πράσινης μεταστροφής της κοινωνίας και της οικονομίας και αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί μοιραίο. Ειδικότερα, το σημαντικότερο πρόβλημα εντοπίζεται στην απουσία μέτρων αντιμετώπισης της αυξανόμενης ζήτησης ενέργειας.

Κάθε χρόνο, ο κόσμος παράγει 8 δισεκατομμύρια μεγαβατώρων καθαρής ενέργειας, επιπλέον απ’ ό, τι παρήγαγε το 2000. Ωστόσο, κατά την ίδια περίοδο, η οικονομική ανάπτυξη έχει προκαλέσει την αύξηση της ζήτησης ενέργειας κατά 486 εκατομμύρια μεγαβατώρες. Με άλλα λόγια, η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη οδηγεί σε τεράστιους ρυθμούς ζήτησης, που ξεπερνά την δυνατότητα μας παραγωγής καθαρής ενέργειας, και συνεπώς, οι εκπομπές συνεχίζουν να αυξάνονται.

Η πρόσφατη έκθεση της IPCC επισημαίνει ότι ένας ρεαλιστικός τρόπος για να παραμείνουμε κάτω από το 1,5C, είναι η μείωση της ζήτησης ενέργειας. Το σενάριο που προτείνεται -που αναπτύχθηκε από μια διεθνή ομάδα επιστημόνων- ζητά από τα έθνη υψηλού εισοδήματος, όπως η Βρετανία και οι ΗΠΑ, να μειώσουν σημαντικά την κατανάλωση υλικών ουσιών.

Αυτή τη στιγμή, τα εύπορα έθνη «καταβροχθίζουν» 28 τόνους υλικών ανά άτομο και ανά έτος -συμπεριλαμβανομένων όλων, από τα ψάρια έως τα δάση, τα πλαστικά έως τα μέταλλα. Αυτό ισούται με τέσσερις φορές περισσότερο από ό,τι θεωρείται βιώσιμο.Η εξαγωγή, παραγωγή και μεταφορά όλων αυτών των υλικών απαιτεί μια τεράστια ποσότητα ενέργειας. Συνεπώς, η μείωση της χρήσης τους, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη συρρίκνωση της παγκόσμιας ζήτησης ενέργειας και κατ’ επέκταση την διευκόλυνση για να επιτευχθεί μια οικονομία μηδενικού άνθρακα.

Αυτό δεν απαιτεί μόνο την απλοποίηση της καθημερινότητας των πολιτών, αλλά και την αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της οικονομίας -μέσα από την αποφυγή της άσκοπης ανάπτυξης και χρήσης των υλικών. Κάποια ενδεικτικά μέτρα σχετίζονται με τον περιορισμό των αποβλήτων, μέσα από την απαγόρευση της υγειονομικής ταφής των τροφίμων, τη φορολόγηση του κόκκινου κρέατος για την προώθηση τροφίμων με μικρότερη κατανάλωση πόρων και την απαγόρευση πλαστικών μίας χρήσης. Επιπλέον, θα μπορούσε να επεκταθεί η πρόσβαση στα δημόσια αγαθά και να αναπτυχθούν μαζικότερα πλατφόρμες συνεργατισμού υπηρεσιών, χρήσης μηχανημάτων και αντικειμένων, όπως για παράδειγμα τα αυτοκίνητα και οι χορτοκοπτικές μηχανές. Όλα αυτά τα μέτρα θα μειώσουν, δραματικά, την κατανάλωση υλικών, χωρίς απώλειες στην ευημερία μας.

Ωστόσο, κρίνεται αναγκαίο να δράσουμε κατευθείαν στην καρδιά του προβλήματος: να θέσουμε ένα ανώτατο όριο στην ετήσια χρήση υλικών, με τη σταδιακή μείωση του κάτω από 8 τόνους κατά κεφαλή, μέχρι τα μέσα του αιώνα. Αυτό θα αλλάξει τα κίνητρα σε ολόκληρη την οικονομία – στρέφοντας τους ανθρώπους και τις επιχειρήσεις προς προϊόντα μακράς διάρκειας και ανακύκλωσης.

H μείωση της ενεργειακής ζήτησης, θα έχει ως αποτέλεσμα την επίτευξη των κλιματικών μας στόχων, καθώς δεν θα επιτευχθεί απλά η αποτροπή της κλιματικής αλλαγής, αλλά θα αντιστραφούν, ταυτόχρονα, και άλλες πτυχές της οικολογικής κατάρρευσης – από την αποψίλωση των δασών έως την εξάντληση του εδάφους, από την απώλεια της βιοποικιλότητας έως την αποδυνάμωση των εντόμων.

Είναι σαφές πως οι πολιτικές μας πρέπει να επικεντρωθούν στην άμεση μετάβαση σε οικονομία μηδενικού άνθρακα, κάτι που θα το πετύχουμε μόνο εάν μειώσουμε την ποσότητα ενέργειας που καταναλώνουμε, αντί να συνεχίζουμε να την αυξάνουμε. Η επιστήμη είναι σαφής: η μείωση της χρήσης υλικών πρέπει να αποτελεί τον πυρήνα και το επίκεντρο της πράσινης πολιτικής στο μέλλον, κάτι που σίγουρα δεν θα αρέσει στο παγκόσμιο σημερινό παγκόσμιο νεοφιλελεύθερο κατεστημένο οικονομικό μοντέλο…

Ο Φίλιππος Γκανούλης είναι υποψήφιος Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, επικεφαλής της παράταξης Οικολογία – Πράσινη Λύση – Συνεκπρόσωπος των Οικολόγων ΠΡΑΣΙΝΩΝ.

The post Εξοικονόμηση ενέργειας προς μία οικονομία μηδενικού άνθρακα appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.

Τα τελευταία δέκα χρόνια η Ελλάδα βιώνει μία από τις δυσκολότερες περιόδους οικονομικής ύφεσης και αναπτυξιακής στασιμότητας, με πολλές αρνητικές επιπτώσεις σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής των ελλήνων πολιτών. Οι αγωνίες της καθημερινότητας και η αβεβαιότητα για ένα βιώσιμο μέλλον, ακόμη και για την εξασφάλιση των βασικών αγαθών, απασχολούν σχεδόν αποκλειστικά τον νεοέλληνα του σήμερα, παραβλέποντας τις περισσότερες φορές τα προβλήματα που σχετίζονται με το περιβάλλον και την ενεργειακή πολιτική. Μήπως όμως μια στοχευμένη ενεργειακή πολιτική θα μπορούσε να αποτελέσει εφαλτήριο για μετάβαση σε μια βελτιωμένη καθημερινότητα των συμπολιτών μας υπό όρους οικονομίας, προστασίας περιβάλλοντος, δημόσιας υγείας αλλά και αναπτυξιακών επενδύσεων;

Στις μέρες μας, 1 στις 3 οικογένειες δεν απολαμβάνουν ικανοποιητική θέρμανση στα σπίτια τους και 4 στις 10 δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς ηλεκτρικής ενέργειας. Αν και αρκετοί συμπολίτες μας έχουν ενταχθεί στις ρυθμίσεις του Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου, οι μισοί σχεδόν από αυτούς εξακολουθούν να αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, παρά την ευνοϊκή ρύθμιση, δηλαδή την επιδότηση κιλοβατώρας. Πολλοί από αυτούς, ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα, χρησιμοποιούν κατά κύριο λόγο την καύση ξύλου και παράγωγων του για να καλύψουν τις ανάγκες θέρμανσης τους, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο το περιβάλλον και να δημιουργούνται ακόμη και προβλήματα υγείας από τη λεγόμενη αιθαλομίχλη που παρουσιάζεται στα μεγάλα αστικά κέντρα.  Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι σχεδόν όλοι μας έχουμε επηρεαστεί σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό από τις συνθήκες ενεργειακής φτώχειας που χαρακτηρίζουν την Ελλάδα του 2019.

Όμως, ζούμε στην Ελλάδα, στη χώρα με τον ομορφότερο ήλιο στην Ευρώπη.  Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη τα βρώμικα και ακριβά ορυκτά καύσιμα, όταν μπορεί να έχει δωρεάν και απεριόριστη ηλεκτρική ενέργεια από τον ήλιο. Με την ισχύουσα ελληνική νομοθεσία έχουμε δικαίωμα να παράγουμε τη δική μας καθαρή και δωρεάν ηλεκτρική ενέργεια από τον ήλιο για ιδία χρήση, μέσω εγκατάστασης φωτοβολταϊκών συστημάτων. Και η εγκατάσταση των απαιτούμενων φωτοβολταϊκών συστημάτων μπορεί να λάβει χώρα οπουδήποτε, ακόμη και σε ένα απομακρυσμένο από το σπίτι μας χωράφι, αρκεί να συνδεθούν εικονικά οι λογαριασμοί του ρεύματος του νοικοκυριού μας με τον μετρητή παραγωγής ρεύματος του φωτοβολταϊκού, χάρη στην ισχύουσα  νομοθεσία του εικονικού συμψηφισμού (virtual net metering). Όμως γεννάται εύλογα το ερώτημα «Και που θα βρεθούν τα χρήματα για την αγορά των απαιτούμενων φωτοβολταϊκών συστημάτων, ιδιαίτερα από τα εύαλωτα οικονομικά νοικοκυριά;»

Η απάντηση είναι μέσω της ενεργειακής κοινωνικής πολιτικής, διότι πραγματική κοινωνική πολιτική σημαίνει ότι μετατρέπουμε το πρόβλημα σε λύση! Φεύγουμε από τη λογική των επιδοτήσεων κατανάλωσης και στρεφόμαστε στην ενίσχυση του ίδιου του νοικοκυριού, βοηθάμε δηλαδή τα νοικοκυριά με παρεμβάσεις εξοικονόμησης ενέργειας ή με ηλιακή κοινωνική πολιτική. H Greenpeace Ελλάδας  έχει μελετήσει, μεταξύ άλλων, ένα πρόγραμμα για τη δωρεάν εγκατάσταση από τη ΔΕΗ μικρών φωτοβολταϊκών συστημάτων (2kWp) σε 300.000 φτωχά νοικοκυριά για αυτοπαραγωγή με συμψηφισμό (net-metering). Το προτεινόμενο μέτρο μπορεί να είναι κατά 80% αυτοχρηματοδοτούμενο από τα δικαιώματα εκπομπών που θα κληθεί να πληρώσει η ΔΕΗ για τους εκλυόμενους ρύπους (αποτελούν δημόσιους πόρους που η κυβέρνηση υποχρεούται να στρέψει προς επενδύσεις εξοικονόμησης ενέργειας και ανάπτυξης ΑΠΕ), ενώ το υπόλοιπο 20% μπορεί να προέλθει με τραπεζικό δανεισμό. Η παραγόμενη ενέργεια ανά σύστημα (2.700kWh) μπορεί να καλύψει περίπου το 70% των αναγκών ενός μέσου νοικοκυριού, αποφέροντας οικονομικό όφελος 380 € το χρόνο. Το συνολικό έργο από τη ΔΕΗ θα δημιουργήσει ετησίως κατά μέσο όρο περισσότερες από 5.500 θέσεις εργασίας σε όλη την επικράτεια.

Η εφαρμογή ενός τέτοιου ή παρεμφερούς λογικής προτεινόμενου προγράμματος θα έχει πολύ σημαντικά οφέλη για τη χώρα:

• ενίσχυση του εισοδήματος των οικονομικά ευάλωτων νοικοκυριών,
• καταπολέμηση της ενεργειακής φτώχειας,
• τόνωση της απασχόλησης με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και
• μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος του κτιριακού τομέα.

Η Ελλάδα, στη νέα διεθνή ενεργειακή πραγματικότητα που διαμορφώνεται, έχει ισχυρότατο συμφέρον να απεξαρτοποιηθεί από τα ορυκτά καύσιμα και να στηριχθεί στις ίδιες δυνάμεις της. Έχει το Συγκριτικό Πλεονέκτημα του Ήλιου, του Αέρα, της Γης και του Νερού. Και τα τέσσερα στοιχεία της φύσης συγκεντρωμένα σε αφθονία σε μια χώρα, τη δική μας χώρα, την Ελλάδα.

Επιτρέπεται να τα αφήσουμε αναξιοποίητα ;

Επιτρέπεται να εισαγάγουμε ενέργεια από τις ξένες δυνάμεις ;

Επιτρέπεται η οικονομία μας να μεταβάλλεται  βάσει των διαθέσεων και των τιμών των μεγάλων πετρελαιοπαραγωγών εταιρειών;

Επιτρέπεται μεγάλη μερίδα των Ελλήνων να βιώνει ενεργειακή φτώχεια εν έτη 2019;

ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ. ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠETAI ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.

Πρόθεσή μας είναι να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε προγράμματα ενεργειακής κοινωνικής πολιτικής, μεταφέροντας τη τεχνογνωσία και δημιουργώντας το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο.

«Απορώ πως μία χώρα με τόσον ήλιο και άνεμο παραμένει εξαρτημένη από τους υδρογονάνθρακες»

Jeremy Rifkin

The post ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2019. ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ; appeared first on ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ.