Άμεσος κίνδυνος πυρκαγιάς στο Σέιχ Σου

Άμεση ανάγκη απομάκρυνσης υπολειμμάτων υλοτομίας, να δράσουμε πριν να είναι πολύ αργά.

Είναι βέβαιο ότι η έλευση του καλοκαιριού, σε συνδυασμό με την άρση των περιοριστικών μέτρων της πανδημίας, θα αυξήσουν την επισκεψιμότητα των ελεύθερων χώρων πρασίνου της Θεσσαλονίκης και συνεπώς τον ανθρωπογενή κίνδυνο δασικών πυρκαγιών. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μεγαλύτερος πνεύμονας πρασίνου της πόλης, το περιαστικό δάσος του Σέιχ Σου, βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση. Αυτό σχετίζεται τόσο με τη συνεχιζόμενη καταστροφή από το φλοιοφάγο έντομο, όσο και με τη συγκέντρωση μεγάλων ποσοτήτων κλαδιών και άλλων υπολειμμάτων υλοτομίας, μετά τις επεμβάσεις για την καταπολέμηση του εντόμου αυτού, από τα οποία απομακρύνθηκαν μόνο οι κορμοί. Αναμφίβολα, με την εξελισσόμενη κλιματική κρίση, είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι κατά το φετινό καλοκαίρι, θα βιώσουμε και άλλους καύσωνες, ενώ μια πιθανή πυρκαγιά στο δάσος θα εξελιχθεί σε τραγωδία με τη συγκέντρωση τόσης ξερής καύσιμης ύλης, που επιπλέον εμποδίζει τη φυσική ανάπτυξη και αυτοπροστασία του δάσους.
Εκτός από την άμεση απομάκρυνση των ξερών υπολειμμάτων προς περιοχές που δεν υπάρχουν πεύκα, χρειάζεται κατ΄ ελάχιστο να γίνει έγκαιρα και ο καθαρισμός των αντιπυρικών ζωνών. Η Κεντρική Κυβέρνηση, η Περιφέρεια και οι Όμοροι Δήμοι, ας σταματήσουν να αλληλοκατηγορούνται για το ποιος φέρει την ευθύνη της φροντίδας του περιαστικού δάσους και ας ξεκινήσουν τις ενέργειές τους τώρα και όχι κατόπιν εορτής κατά τον Αύγουστο.
Αν μη τι άλλο, όλο αυτό το διάστημα του εγκλεισμού και της απραγίας της σε βασικές υποδομές της πόλης και της περιφέρειας, φανταζόμαστε πως η Διοίκηση θα είχε χρόνο να προβληματιστεί και να κατανοήσει ότι μπορεί μεν η αρχική αιτία της καταστροφικής δράσης του φλοιοφάγου εντόμου να είναι η κλιματική αλλαγή, αλλά αυτό βρήκε πρόσφορο έδαφος χάρη στις δικές μας απερίσκεπτες ενέργειες, δηλαδή την μονοκαλλιέργεια, την υπερβόσκηση, τις τσιμεντένιες κατασκευές, την οικιστική πίεση, τη συμβατική γεωργία, τα αέρια θερμοκηπίου, τη μείωση του αρμόδιου προσωπικού και των διαθέσιμων κονδυλίων, την εγκατάλειψη, τη γραφειοκρατία. Τα μεγάλα κενά που προκύπτουν μετά την αναγκαστική υλοτόμηση πρέπει πχ να καλυφθούν από αυτοφυή είδη μακκίας βλάστησης που μπορεί να ευδοκιμήσει στο βραχώδες και με χαμηλά θρεπτικά συστατικά έδαφος ενός δάσους με τεχνητή βλάστηση πεύκων. Επιπρόσθετα χρειάζεται να βρεθούν ξανά οι πηγές νερού και να δημιουργηθεί ένα δίκτυο ρυάκων και προστατευτικών υγρών ζωνών. Απαιτείται οργανωμένη και συντονισμένη δουλειά των δημόσιων υπηρεσιών, των οργανισμών και των εθελοντικών ομάδων πολιτών. Κυρίως, όμως, χρειάζεται να γίνει μια Νέα Διαχειριστική Μελέτη του δάσους που να λαμβάνει υπόψη τα λάθη του παρελθόντος, καθώς και τις απαιτήσεις του μέλλοντος.